Prosty edytor nutowy
Zapisuj i wczytuj swoje utwory z dowolnego urządzenia.
Bez konta — utwory zapisują się tylko w tej przeglądarce.
Ta lista jest oferowana każdemu, kto włączy "Działaj lokalnie bez logowania" i zgodzi się dopisać przykładowe utwory do swojej przeglądarki.
Dodaj utwory do listy, ustal ich kolejność strzałkami i zaznacz, które zwrotki mają się przy nich pokazywać podczas odtwarzania.
Pobieranie pliku nie zadziałało automatycznie w tym podglądzie — zaznacz poniższy tekst (już zaznaczony), skopiuj i zapisz jako plik z rozszerzeniem .musicxml.
Kliknij moduł, żeby dodać go do paska skrótów po prawej stronie ekranu (w kolejności klikania) — kliknij ponownie, żeby go stamtąd usunąć.
Strona otwiera się w trybie odczytu: możesz odtwarzać utwór, przybliżać widok, wczytywać zapisane utwory i chować lub przywracać akordy przyciskiem „Ukryj/Pokaż harmonię" — ale bez edycji nut. Ikona ☰ w lewym górnym rogu zwija i rozwija (z animacją) cały stosik ikon pod nią naraz, gdy przeszkadza na ekranie. Pod nią są kolejno: 🧩 — rozwija swoją własną, poziomo rozwijaną listę (w kolejności, w jakiej te elementy występują na stronie): 💾 pokaż/ukryj panel zapisanych utworów, ✎ tryb edycji, 🎹 klawiaturę pianina, 🎤 stroik chromatyczny, ▶ pokaż/ukryj panel odtwarzania i 📍 pokaż/ukryj cały pasek własnych skrótów po prawej stronie (patrz niżej); 🎯 tryb śpiewania; i na samym dole ⚙ — rozwijająca zmianę motywu jasny/ciemny, ? (tę właśnie instrukcję), 📌 (wybór własnych skrótów po prawej — patrz niżej) i 🛠️ ustawienia. Zamknięcie rozwiniętej listy (ponownym kliknięciem jej ikony albo klawiszem Esc) chowa ją z powrotem, tak jak zwinięcie ☰ chowa wszystko naraz — jeśli w danym momencie coś jest rozwinięte głębiej, najpierw zwija się to, a dopiero po chwili całe menu.
Ikona 📌 (w liście ⚙) otwiera okno z ikonami wszystkich modułów, które można przypiąć: 💾, ✎, 🎹, 🎤, ▶ i 🎯. Kliknięcie takiej ikony w oknie od razu (bez zamykania go) dodaje jej moduł do osobnego paska skrótów po prawej stronie ekranu (w kolejności klikania) i podświetla ją — ponowne kliknięcie usuwa moduł ze skrótów i gasi podświetlenie, więc można w jednym oknie dowolnie poukładać cały zestaw. Przyciski po prawej stronie robią dokładnie to samo, co ich odpowiedniki po lewej (np. prawy ✎ włącza/wyłącza tryb edycji) — to tylko wygodniejszy dostęp do ulubionych modułów, bez zagłębiania się w rozwijane listy za każdym razem. Ikona 📍 (w liście 🧩) chowa i pokazuje cały ten pasek naraz, nie zmieniając, co jest do niego przypięte.
Ikona 🛠️ (w liście ⚙) otwiera okno ustawień: dźwięk odniesienia A4 (w Hz, 420–460) używany przez stroik chromatyczny, nagrywanie nut z mikrofonu i tryb śpiewania — standardowo 440 Hz, ale niektóre zespoły/instrumenty stroją się nieco inaczej; podpisy literowe na klawiaturze pianina (domyślnie wyłączone); zakres klawiatury pianina — cała (domyślnie), tylko zakres dźwięków obecnych w utworze (co najmniej oktawa, węższy zakres jest dopełniany po równo z obu stron, żeby używane dźwięki wypadły mniej więcej na środku) albo zakres wybrany ręcznie (dwie listy „Od"/„do" z dźwiękami naturalnymi), albo stałej szerokości przesuwane okno (podajesz liczbę widocznych klawiszy i przesuwasz suwakiem, które dokładnie — domyślnie okolice oktawy razkreślnej, C4 do najwyższego dźwięku tej oktawy); oraz system nazywania dźwięków — angielski (B) albo niemiecki/polski (H, gdzie „B” oznacza to, co w angielskim jest B-flat). Ten wybór obowiązuje wszędzie, gdzie aplikacja pokazuje nazwę dźwięku literą: podpowiedź przy najechaniu na pięciolinię, okno „Informacje o pozycji” i podpisy klawiszy pianina. Jest tam też „Widok paska edycji": domyślnie wszystkie pola paska edycji (klucz, tonacja, wartości rytmiczne, tekst, wygląd strony…) widać naraz na jednej stronie — „Zakładki" dzieli je zamiast tego na 4 karty (Nuty / Utwór / Tekst i harmonia / Wygląd strony), przełączane przyciskami na górze paska.
W trybie edycji kliknij na pięciolinii, aby dodać nutę o aktualnie wybranej wartości rytmicznej. Najedź na istniejącą nutę lub pauzę, by ją podświetlić i zobaczyć znaczniki nad nią; kliknij ją, by zablokować te znaczniki w miejscu (przydatne np. na dotyku) — kliknij ponownie, by odblokować. Chwyć nutę i przeciągnij ją pionowo, by zmienić jej wysokość.
Sekcja „Pięciolinie" pozwala dopisać do utworu kolejne pięciolinie grające jednocześnie w jednym systemie, spięte klamrą — np. sopran i bas, albo cały układ na cztery głosy. Przycisk „+ Dodaj pięciolinię" dokłada nową (własny klucz i tonacja, pusta), a „− Usuń pięciolinię" kasuje tę aktualnie aktywną (blokowane, gdy została już tylko jedna). Klucz, tonacja, metrum, tempo i wartość rytmiczna w pasku narzędzi zawsze dotyczą aktywnej pięciolinii. Rozwijana lista obok przycisków „+ Dodaj"/„− Usuń" pokazuje wszystkie pięciolinie systemu (domyślnie jako „Pięciolinia 1", „Pięciolinia 2"…) i wybiera, która jest aktywna — pole tekstowe zaraz obok nadaje własną nazwę aktywnej pięciolinii, widoczną potem na tej liście. Kliknięcie w dowolnym miejscu innej pięciolinii (albo na istniejącej na niej nucie) od razu czyni ją aktywną i przestawia listę. Każda pięciolinia ma własny, niezależny rytm — kreski taktowe mimo to zostają wyrównane między wszystkimi pięcioliniami w systemie — ale wszystkie dzielą to samo metrum i to samo tempo odtwarzania: podczas gry słychać je razem, a pionowa kreska playheadu przesuwa się przez cały system naraz, nie tylko przez pięciolinię aktywną. Eksport MusicXML zapisuje cały system jako jeden, wielogłosowy part (jak w partyturze fortepianowej).
Niezależnie od liczby pięciolinii, każda z nich może dodatkowo mieć dwa własne, jednocześnie grające głosy na tych samych pięciu liniach — np. sopran i alt zapisane razem na jednej pięciolinii, tak jak w chorałach czy fortepianowych partiach na dwie ręce. Przełącznik „Głos 1 / Głos 2" (w sekcji „Głosy na tej pięciolinii", razem z pięcioliniami na samym dole paska edycji) wybiera, który głos aktualnie edytujesz — wszystko inne (wstawianie nut, zaznaczanie, kasowanie, skróty klawiszowe) działa dokładnie tak samo jak zwykle, tylko na wybranym głosie. Głos 1 rysuje się zawsze z laskami w górę, głos 2 z laskami w dół (standardowa konwencja) — o ile głos 2 faktycznie coś zawiera; pusty głos 2 nie zmienia niczego w wyglądzie. Oba głosy dzielą klucz, tonację i metrum (są cechami całej pięciolinii), ale mają zupełnie osobny, niezależny rytm — takty mimo to zostają wyrównane między głosami, tak jak między pięcioliniami. „Wyczyść głos 2" kasuje całą jego zawartość i wraca do głosu 1. Przy odtwarzaniu oba głosy każdej pięciolinii grają razem; eksport MusicXML zapisuje je jako dwa osobne `<voice>` w tym samym pięcioliniowym parcie. Program na razie nie rozsuwa automatycznie nut, które nachodzą na siebie na tej samej wysokości między głosami (kolizje główek nut) — w gęstych miejscach mogą się wizualnie nakładać.
Zaznaczona nuta lub pauza pokazuje zieloną kulkę „e" nad sobą — kliknij ją (albo Alt+E), by rozwinąć pełne koło narzędzi. Ta sama kulka od razu zamienia się w kłódkę 🔒 i blokuje koło otwarte, nawet po zaznaczeniu innej pozycji — kliknij ją ponownie (albo znów Alt+E), żeby odblokować i zamknąć koło:
Gdy jakaś nuta jest zaznaczona, przyciski „wartość rytmiczna", „kropka", „triola" i „znak chromatyczny" w górnym pasku pokazują jej ustawienia i od razu je zmieniają — po zaznaczeniu innej nuty pasek przełącza się na jej wartości. Przyciski „Zamień na pauzę" i „Zamień na nutę" zamieniają zaznaczoną pozycję w drugą stronę, zachowując jej wartość rytmiczną. Przy zaznaczonym zakresie kilku nut (Shift+← →) pasek zaznaczonego zakresu ma odpowiedniki tych przycisków — „Zamień na pauzy" i „Zamień na nuty" — działające od razu na wszystkie pasujące pozycje w zakresie (pierwszy dotyka tylko nut, drugi tylko pauz, więc zakres mieszany zamienia się w obie strony naraz, bez ręcznego klikania każdej z osobna). Tam samo jest przycisk „Połącz belką"/„Rozłącz belkę" — jednym kliknięciem belkuje razem wszystkie ósemki/szesnastki itd. w zaznaczonym zakresie (pauza albo dłuższa nuta w środku i tak przerywa belkę, jak zawsze), a gdy większość z nich jest już połączona, to samo kliknięcie rozłącza je z powrotem na samodzielne — bez ręcznego ustawiania każdej w inspektorze z osobna.
Same cyfry 1–5 oraz sama kropka ustawiają tylko domyślną wartość rytmiczną (cała, półnuta, ćwierćnuta, ósemka, szesnastka) i kropkę dla kolejno wpisywanych nut, bez zmiany zaznaczonej pozycji — użyj Ctrl+cyfra lub Ctrl+kropka (albo odpowiednich przycisków w pasku, które zawsze działają na zaznaczonej pozycji), by zmienić wartość już istniejącej nuty lub pauzy. Jeśli nowa wartość jest krótsza niż poprzednia, różnica wypełnia się automatycznie pauzą zaraz po niej, więc reszta utworu nie przesuwa się w czasie. Przycisk „triola" włącza tryb triol: kolejne 3 wpisywane wartości zmieszczą się w czasie 2 — nad grupą pojawia się nawias z cyfrą „3". Rząd pauz tuż pod wartościami rytmicznymi to gotowe skróty: klik od razu wstawia pauzę danej długości (i ustawia ją jako domyślną wartość, tak samo jak klik w odpowiadającą jej nutę) — bez potrzeby osobnego przycisku „+ Dodaj pauzę". Ósemki, szesnastki i drobniejsze wartości domyślnie nie belkują się ze sobą — każda ma osobną chorągiewkę, jak dotąd. Wiązanie belką jest ręczne: okno „Informacje o pozycji" (i w kole narzędzi albo Ctrl+I) ma dla takiej nuty pole „Wiązanie (belka)" z czterema opcjami — „Bez wiązania" (domyślna), „Wiąż z obiema sąsiadującymi nutami", „Nuta jest końcem wiązania z lewej strony" (łączy się tylko z poprzednią nutą) i „…z prawej strony" (łączy się tylko z następną). Kilka sąsiednich nut z odpowiednio ustawionymi wiązaniami tworzy jedną wspólną belkę (nachyloną w stronę kierunku melodii, z podwójną/potrójną belką dla szesnastek/32-ek) — połączenie nie przechodzi przez pauzę ani przez kreskę taktową. Kierunek laseczek całej belki jest wspólny (jak w prawdziwej notacji) — decyduje głos (gdy pięciolinia ma dwa głosy) albo najdalsza od środka nuta w grupie.
Kliknij kreskę taktową (bez przeciągania), by otworzyć jej ustawienia: szerokość taktu, koniec repetycji (:|), początek repetycji (|:), koniec utworu (podwójna kreska) oraz voltę (1., 2. zakończenie — z wyborem, ile taktów obejmuje). Przeciągnięcie kreski w poziomie zmienia szerokość taktu ręcznie.
Podczas wpisywania akordu lub tekstu strzałki ← → od razu przenoszą do tego samego pola przy sąsiedniej nucie, więc można w jednym ciągu podpisać cały wers albo cały szereg akordów. Przyciski „Zwrotka 1", „Zwrotka 2"… wybierają, którą zwrotkę edytują skrót Alt+T i ikona Aa (każda zwrotka wyświetla się jako osobna linijka pod nutami), a „+ Nowa zwrotka" dodaje kolejną.
Sekcja „Zapisane utwory" (pokazuje/chowa ją 💾, w rozwijanej liście 🧩) pozwala zapisać utwór pod wpisaną nazwą, wyszukać go po fragmencie nazwy (bez uwzględniania wielkości liter, polskich znaków i interpunkcji) i wczytać z listy. Bez zalogowania utwory trafiają do local storage przeglądarki; po zalogowaniu — na serwer, wraz z globalną biblioteką i (dla administratorów) możliwością edycji utworów bazowych. Menu ☰ → „Listy utworów" pozwala ułożyć kolejność kilku utworów w jedną listę, wybrać które zwrotki mają się przy nich pokazywać, i odtwarzać ją z osobnym panelem sterowania (poprzedni/następny utwór, poprzednia/następna zwrotka).
Przycisk „⭳ MusicXML" zapisuje cały utwór (wszystkie pięciolinie razem, jako jeden wielogłosowy part) do pliku .musicxml, który otworzysz w innych programach do zapisu nut (np. MuseScore). „🖶 Drukuj" drukuje samą pięciolinię, z uwzględnieniem aktualnego powiększenia. Przyciski „Transp. −1/+1" transponują cały utwór o półton, a przełącznik „Tryb" przy tonacji nie zmienia znaków przykluczowych (są takie same dla tonacji równoległych) — tylko podpisuje utwór jako durowy albo jego molowy odpowiednik. „➖ Jedna linia" pokazuje cały utwór jako jeden ciągły, przewijany w poziomie wiersz zamiast łamać go na kolejne linijki — wygodne przy graniu z ekranu w trakcie odtwarzania.
„+ Dodaj stronę" wstawia ręczny podział strony w wybranym miejscu utworu; „Podgląd stron" pokazuje układ podzielony na strony (z nawigacją ◀ ▶) bez wychodzenia z edycji, a „Zapowiedź kolejnej strony" dorysowuje na dole bieżącej strony zapowiedź początku następnej, żeby granie z kartki nie urywało się w złym miejscu. „⛶ Pełny ekran" (albo Spacja) pokazuje samą pięciolinię na całym ekranie. Notatki, kreski taktowe czy znaki można oznaczyć jako ukryte (nie znikają z zapisu, tylko przestają się rysować) — „Pokaż ukryte elementy" włącza ich tymczasowe, złote podświetlenie w trybie edycji, żeby łatwo je odnaleźć i ewentualnie odkryć z powrotem.
🎹 pokazuje u dołu ekranu klawiaturę pianina, która podświetla klawisz aktualnie granej albo edytowanej nuty. W ustawieniach (🛠️) można włączyć podpisy literowe na białych klawiszach (C, D, E…) — domyślnie wyłączone. 🎤 to stroik chromatyczny — rozpoznaje dowolną wysokość dźwięku z mikrofonu (nie tylko strojenie gitary) i pokazuje, o ile jest wyżej albo niżej od najbliższego półtonu; poza trybem edycji, gdy klawiatura pianina jest też widoczna, dodatkowo podświetla na niej klawisz odpowiadający właśnie wykrywanemu dźwiękowi. 🎯 to tryb śpiewania: pokazuje nuty na pełnym ekranie, podświetla kolejno kolejne dźwięki utworu i nasłuchuje przez mikrofon, czy śpiewane są prawidłowo.
🎶 to gra sprawdzająca słuch/czytanie nut na klawiaturze pianina: pokazuje na pięciolinii kolejno podświetlone na złoto miejsca utworu — pojedynczą nutę albo cały wielodźwięk, ze wszystkimi jego dźwiękami naraz — a Ty zaznaczasz na klawiaturze pianina wszystkie dźwięki, które tam brzmią (klawisze zaznaczone podświetlają się na niebiesko). Każda runda bierze dźwięki ze WSZYSTKICH głosów danej pięciolinii naraz (nie tylko z tego aktualnie wybranego w edytorze). Jeśli utwór ma więcej niż jedną pięciolinię, przed startem gry wybierasz tryb: tylko aktywna pięciolinia (oba jej głosy) albo wszystkie pięciolinie naraz — w tym drugim wszystkie dźwięki brzmiące w danym momencie w całym utworze liczą się jako jedna runda. Po zaznaczeniu wszystkiego, przycisk „Zatwierdź" ocenia rundę: +1 punkt za każdy poprawnie zaznaczony dźwięk, -1 za każdy zaznaczony błędnie i -1 za każdy pominięty — zaznaczone poprawnie klawisze świecą się na zielono, błędnie zaznaczone na czerwono, a pominięte migają na zielono. „Zatwierdź" zmienia się wtedy w „Dalej" (kolejna runda) albo, po ostatniej, w „Podsumowanie" — otwiera ono modal z łącznym wynikiem całej gry. „✕ Zakończ" przerywa grę w dowolnym momencie.
Przycisk „⏺ Record" wpisuje kolejne nuty na aktywnej pięciolinii wprost ze śpiewu albo gry na instrumencie: gdy wysokość dźwięku z mikrofonu utrzyma się stabilnie przez wybrany czas (przyciski 0.5s–1.5s), wstawiana jest nuta o tej wysokości i aktualnie wybranej wartości rytmicznej. Włączenie nagrywania wyłącza stroik i tryb śpiewania (korzystają z tego samego mikrofonu).
Pole „Od taktu" ustala, od którego taktu zacznie się odtwarzanie (nie więcej niż ostatni takt utworu) — przydatne do przećwiczenia fragmentu bez przewijania całości. Pole „Tempo utworu" (przy tonacji i metrum) ustala właściwe tempo utworu w BPM — wspólne dla wszystkich pięciolinii. Przyciski „Szybkość odtwarzania" (25–150%) przyspieszają lub zwalniają samo odtwarzanie względem tego tempa, bez zmiany zapisanej wartości — a „Inna" pokazuje obok pole, w którym można wpisać dowolną wartość procentową (10–400%). „🔁 Pętla" powtarza odtwarzanie od nowa po zakończeniu, „🔔 Metronom" dogrywa kliknięcia na każdą miarę taktu. Suwak „Głośność" działa w trakcie odtwarzania.